|
Jesteś tu:
Strona główna > Numery > Numer 15 > Recenzja filmu
O piątej po południu
Samira Makhmalbaf urodziła się w 1980 roku. Jest córką irańskiego reżysera Mohsena Makhmalbafa (m.in. "Kandahar", 2000). Już od najmłodszych lat zdobywała doświadczenie, towarzysząc ojcu na planach filmowych. Reżyserskiego fachu uczyła się także w założonej przez jej ojca alternatywnej szkole filmowej. Pomimo młodego wieku Samira ma na swym koncie już kilka filmów. Jest ona nadzieją irańskiej kinematografii.
"O piątej po południu", za który reżyserka otrzymała Nagrodę Jury festiwalu w Cannes, jest pierwszym zagranicznym filmem zrealizowanym w Kabulu po obaleniu reżimu Talibów. Życie artystyczne w Afganistanie zamarło w 1994 roku, kiedy to Talibowie przejęli władzę, zatem Makhmalbaf do swego filmu musiała zatrudnić aktorów-amatorów.
Bohaterką filmu jest młoda dziewczyna o imieniu Noqreh. Pragnie ona podążać własną drogą, podyktowaną przez jej marzenia, a nie oczekiwania rodziny, surowe nakazy fundamentalnego społeczeństwa i islamu. Marzy ona o tym, aby zostać prezydentem i ulepszyć przygnębiające powojenne realia Afganistanu. To śmiałe marzenie nielicznym tylko Afgankom przyszłoby na myśl, wśród wielu zaś wywołuje sceptyczny śmiech. Jednak bohaterka manifestuje swoją niezależność, kobiecość, prawo do wolnego wyboru i wygłaszania swoich opinii.
Szczytne pragnienie bohaterki, aby polepszyć sytuację społeczności afgańskiej zderza się z dużą obojętnością innych na kwestie polityczne, a także z ogromnym powątpiewaniem w możliwość realizacji dążeń Noqreh. Innych absorbuje przede wszystkim to, jak przetrwać kolejny dzień. Niełatwo jest uwierzyć w urzeczywistnienie swoich intencji. Jednak znajduje się ktoś, kto wspiera bohaterkę w jej odważnych aspiracjach. Jest nim młody poeta, który zdaje się wierzyć w Noqreh bardziej, niż ona sama.
Film Makhmalbaf bogaty jest w liczne poetyckie obrazy. Nie jest to zasługą samej tylko obecności poety - przyjaciela bohaterki. Reżyserka próbuje do nas przemówić nie tylko poprzez dialogi, ale także wykorzystując wymowne momenty ciszy. Niemalże czujemy powiew wiatru hulającego w murach zniszczonego Kabulu. Twarze bohaterów mówią zaś więcej niż ich słowa.
Tytuł filmowi dał wiersz Frederico Garcii Lorki - "O piątej po południu", który recytuje bohaterce poeta. Wiersz ten obrazuje śmierć byków, która opanowuje arenę podczas korridy.
Ile mogłaby zdziałać Nogreh, gdyby urodziła się w innym państwie? Na pewno więcej, niż w państwie, gdzie jej bratanek umiera z zimna i głodu, brat ginie nadepnąwszy na minę, zaś całe społeczeństwo martwi się przede wszystkim o to, aby przetrwać kolejny dzień, nie wierząc w lepsze jutro.
Julia Gursztyn
"O piątej po południu" ("Panj-e asr")
Iran/Francja, 2003
reżyseria: Samira Makhmalbaf
scenariusz: Mohsen Makhmalbaf, Samira Makhmalbaf
montaż: Mohsen Makhmalbaf
zdjęcia: Ebrahim Ghafori
muzyka: Mohammad Reza Darvishi
występują: Agheleh Rezaie (Noqreh), Abdolgani Yousefrazi (ojciec), Razi Mohebi (poeta), Marzieh Amiri (Leylomah)
>> index
|
|
|
