|
Jesteś tu:
Strona główna > Niusy > Obłaskawić morze
Obłaskawić morze
2005-06-22
Potrzebne było sześć miesięcy, aby dzieci, które przeżyły dramat tsunami, mogły znaleźć się znowu nad brzegiem morza. Morza, które zniszczyło ich wioski, zabiło ich bliskich i zmieniło na zawsze ich życie.
REUTERS/Chaiwat Subprasom, courtesy www.alertnet.org.
Tajskie dzieci biegające po plaży w Phuket. Tajlandia, 29.12.04 r.
Ubrane w nowiutkie koszulki, z różowymi plastykowymi torbami w rączkach chronionych przez białe, gumowe rękawice, dzieci biegną po plaży w Aceh Besar. Wyznaczono im zadanie – mają zbierać do toreb różne odpadki wyrzucone przez ocean: algi, gałęzie, butelki, buty, strzępy ubrań.
Trzynastoletnia Salbiana, która straciła oboje rodziców, mówi, że ojciec uwielbiał ocean, ale zawsze jej tłumaczył, że jest to nieprzewidywalny żywioł, który należy darzyć szacunkiem. Dziewczynka nosi ciągle w sercu żałobę po rodzicach, ale twierdzi, że przebaczyła już oceanowi. Moi rodzice należą teraz do morza – mówi – muszę więc je dobrze traktować, żeby ono tak samo traktowało ich.
Salbiana należy do grupy 110 dzieci z Aceh objętych programem wsparcia psychologicznego, którego celem jest oswojenie z morzem poszkodowanych przez tsunami sierot. Zajęcia zorganizował Indonezyjski Czerwony Krzyż, szkoląc ponad stu wolontariuszy w zakresie pomocy psychologicznej i przystosowania dzieci do nowych warunków.
Marwan, miejscowy psycholog, mówi, że wiele dzieci odmawia zbliżenia się do brzegu morza. Opiekunowie dzielą je na małe grupki i uważnie obserwują ich reakcje.
Ośmioletni Mohammad stracił rodziców, dwie siostry i brata. Początkowo, na widok morza reagował płaczem i wzywał rodziców. Psycholog uważa, że w tej chwili jego stan się poprawił i pokazuje chłopca, który znalazł jakiś przedmiot na piasku. Zapytany co znalazł, odpowiada: - Mały dzwoneczek dla rodziców, sióstr i brata. Wrzucę go do morza, w ten sposób zawsze będę wiedział, gdzie się znajdują.
Psycholog określa zachowania dzieci jako wzruszające i nieoczekiwane. Uważa, że trzeba zrobić wszystko, aby obecnie w ich świadomości nie zakorzeniły się negatywne emocje związane z dramatem, o którym pamięć jest jeszcze bardzo świeża. Celem opiekunów jest umożliwienie dzieciom konfrontacji z ich "wrogiem” i własnym strachem. Zadanie to musi być realizowane powoli, ale systematycznie, aby osierocone dzieci mogły jak najszybciej pokonać traumę.
Źródło: IFRC
jm
>> index
|
|
|
